นิทาน

ผมมีนิทานจะเล่าให้ฟัง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...

มีเจ้าชายป่าอยู่รูปหนึ่ง ร่างกายของเจ้าชายป่า
สง่างามไปด้วยต้นไม้นานาชนิด
แม้กิจวัตรประจำวันของเจ้าชายป่าจะมีเพียงแค่ การอยู่เฉย ๆ
แต่เจ้าชายป่าก็มีความสุขมาก
เจ้าชายป่าอาศัยอยู่บนก้อนหินแห่งหนึ่ง
ซึ่งก้อนหินแห่งนี้มีรูปร่างประหลาด มันมีปีกอยู่สองข้าง
และกำลังบินไปมาอยู่ในท้องฟ้าทรงกลม
ถัดจากท้องฟ้าเล็กน้อย มีอาณาจักรก้อนเมฆลอยอยู่ข้าง ๆ
ภายในอาณาก้อนเมฆนี้ ปกครองด้วยพระราชาสายฟ้า
พระองค์ทรงมีพระราชธิดาอยู่หนึ่งพระองค์ เธอมีนามว่าเจ้าหญิงฝน
รูปร่างของเจ้าหญิงฝนผอมบาง และหน้าตาสะสวย
ด้วยความซุกซนของเจ้าหญิงฝน
ทำให้บรรยากาศภายในอาณาจักรก้อนเมฆนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

อยู่มาวันหนึ่ง

เจ้าหญิงฝนเกิดอยากออกมาจากอาณาจักร
เพื่อพบปะกับคุณโลกกว้าง
เธอจึงแอบหนีออกมาทางประตูเมฆ
ขณะที่เธอกำลังก้าวขาข้ามธรณีประตูนั้น
พระราชาสายฟ้าทรงจามพอดี ทำให้เธอตกใจและสะดุดธรณีประตู
ร่างของเธอพุ่งออกจากอาณาจักรก้อนเมฆ
ตกลงมาสู่ท้องฟ้าทรงกลม ทำให้ท้องฟ้าแตก
ร่างของเจ้าหญิงฝนจึงร่วงลงมาใส่เจ้าชายป่า
ที่อาศัยอยู่บนก้อนหิน ซึ่งกำลังบินอยู่ในท้องฟ้า
ก้อนหินตกใจมาก มันจึงหุบปีก ทำให้ไม่สามารถบินอยู่ได้
ก้อนหินจึงตกลงสู่ทะเลด้านล่าง
ทะเลเห็นดังนั้นจึงแหวกท้องทะเลออก
ทำให้ก้อนหินตกลงสู่กลางท้องทะเล
และกลายเป็นเกาะในเวลาต่อมา
ส่วนเจ้าชายป่า หลังจากรับเจ้าหญิงฝนไว้ได้ ก็ตกหลุมรักเธอทันที
ทั้งสองจึงแต่งงานกัน
และมีลูกหลานเป็นต้นไม้ แม่น้ำ และสัตว์ป่านานาชนิด
จบ

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...

ไม่มีหรอกครับ คำสอนจากนิทานของผม
แค่มันสามารถสร้างจินตนาการให้คุณได้
เท่านี้ผมก็ประสบความสำเร็จแล้วครับ

ตีพิมพ์ครั้งแรก ที่นี่
ตุลาคม 2549