มวลความคิดถึง

คุณเคยรู้สึกแบบนี้บ้างไหม ?

คุณคิดถึงใครคนหนึ่ง คนที่คุณไม่ได้เจอเขานานแล้ว
อาจจะด้วยการงาน หน้าที่ หรือเหตุผลบางอย่าง
แต่คุณกลับไม่รู้ว่าจะคุยกับเขายังไง
ทั้ง ๆ ที่สามารถติดต่อเขาได้เพียงแค่กดโทรศัพท์ไปหา
แต่ดันไม่รู้จะพูดอะไร
ผมมักรู้สึกแบบนี้บ่อย ๆ

เมื่อไม่นานมานี้ ผมได้ฟังประโยค ๆ หนึ่งมาจากน้องสาวของผม
เธอบอกว่าได้รับ message มาจากคนรู้จักอีกที
ข้อความนั้นบอกว่า
‘ระหว่างความความเงียบ ไม่ได้หมายความว่า เราไม่คิดถึงกัน’
ผมฟังแล้ว รู้สึกเห็นด้วยทันที
ผมคิดว่า การคิดถึงใครคนหนึ่ง
ไม่จำเป็นต้องสื่อสารกันด้วยคำพูดเท่านั้น
‘มวลความคิดถึง’ มันสามารถถ่ายทอดถึงกันได้ด้วย ‘ความเงียบ’

หากคุณรู้สึกอย่างที่ผมถามข้างต้น ลองส่งข้อความนี้ให้คน ๆ นั้นดู
ไม่แน่เขาอาจจะกำลังรู้สึกเช่นเดียวกันกับคุณ

ตีพิมพ์ครั้งแรกที่นี่
พฤศจิกายน 2549

Life

อันที่จริงผมไม่ค่อยจะอยากเล่าชีวิตในวัยเด็กของผมให้ใครฟังสักเท่าไหร่ เหตุเพราะมันมีเรื่องที่น่าอับอายอยู่ไม่น้อย แต่ที่ผมตัดสินใจนำมาเล่าให้ฟังในวันนี้ก็เพราะผมคิดว่ามันน่าจะเป็นจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ ที่ทำให้ผมเป็นอย่างที่ผมเป็นอยู่ทุกวันนี้

คือมันเริ่มจากสมัยที่ผมเรียนชั้นประถมต้น ที่โรงเรียนเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในตัวเมืองเชียงใหม่ ผมก็เป็นเด็กธรรมดาทั่วไปนี่แหละ ไม่ได้เป็นเด็กที่มีชื่อเสียงหรือเป็นที่รู้จักในโรงเรียนสักเท่าไหร่ มีอยู่วันหนึ่ง คือในทุก ๆ วันศุกร์ก่อนเลิกเรียนทางโรงเรียนเขาจัดให้มีการสวดมนต์ยาวก่อนจะกลับบ้าน เป็นการให้นักเรียนมายืนเข้าแถวหน้าห้องใครห้องมันแล้วสวดมนต์พร้อมกัน นั่นเป็นกิจกรรมของโรงเรียนอยู่แล้ว

พอดีวันนั้นผมปวดท้องฉี่ กำลังสวดมนต์อยู่ดี ๆ ก็ปวดขึ้นมา ปวดแบบปวดมาก ๆ ผมก็เลยอั้นไว้ ไม่กล้าขอครูไปเข้าห้องน้ำเพราะห้องน้ำของโรงเรียนจะมีอยู่ที่เดียว คือชั้นหนึ่ง แล้วห้องผมอยู่ชั้นสามจะไปห้องน้ำทีต้องเดินผ่านห้องอื่น ๆ อีกเยอะแยะ เลยไม่กล้าไป อายเค้ากลัวเค้ารู้ว่าเราจะไปเข้าห้องน้ำ ไม่รู้ทำไม ผมก็เลยอั้นไว้ อั้นไปอั้นมาเกิดอั้นไม่ไหว ไม่รู้ทำไง ปล่อยออกมาเลยครับ นองเต็มพื้นเลย ทีนี้เพื่อนข้าง ๆ ก็ตกใจ ครูก็ตกใจรีบวิ่งเข้ามาถามเป็นอะไรลูก ฉี่แตกเหรอ ผมก็พยักหน้าหงึก ๆ ครูเลยบอกให้ไปเข้าห้องน้ำ ผมก็ว่าไม่ทันแล้วครับ ผมเสร็จแล้ว

แทนที่จะยอมขอครูไปเข้าห้องน้ำแต่แรกก็เสร็จไปแล้ว กลับต้องมาอับอายขายขี้หน้าตลอดทั้งปี เพราะฉี่แตกหน้าห้องตัวเอง ไม่รู้คุ้มรึเปล่า เพราะหลังจากวันนั้นผมกลับกลายมาเป็นนักเรียนที่มีชื่อเสียงของโรงเรียนไปเลยครับ แต่ยังไม่หมดเพียงเท่านี้ วีรกรรมในวัยเด็กของผมยังมีอีกเยอะ แล้วผมจะมาเล่าให้ฟังใหม่ในโอกาสหน้านะครับ

โชคดีฉี่แตกกันถ้วนหน้า...

แปลงจากเรื่องสั้นใน หนังสือทำมือ 2long
มกราคม 2546